بروفه. [ ب ُ ف َ / ف ِ ] ( اِ ) دستار میان بند. ( لغت فرس اسدی ). دستار و فوطه باشد که مندیل و کمربند است. ( برهان ). در لغت فرس اسدی بیت زیر بعنوان مثال ذکر شده است:
داشت بر سر بروفه ای کودک
بر میان بست آن بروفه خویش.
ولی از این شعر مطلق دستار برمی آید نه دستار میان بند. ( یادداشت دهخدا ).
(بُ یا بَ فِ ) ( اِ. ) دستار، کمربند، شال که بر سر یا کمر بندند.
۱. دستار.
۲. میان بند.
۳. شال که به سر یا کمر می بندند.
دستار، میان بند، شال که بسریاکمرمیبندند
( اسم ) دستار میان بند کمربند شال که بسر یا کمر بندند.
اسم: بروفه (دختر، پسر) (فارسی)
معنی: دستار
دستار، کمربند، شال که بر سر یا کمر بندند.
💡 فوطه را میدان بروفه هم دزک دستارچه ضلع دنده گفت شانه مازه پشت و رنج و درد
