باد نشسته

(نِ تِ ) (ص مر. ) کسی که غرور و تکبر از سرش به در رفته.

کسی که غرور و تکبر از سرش به در رفته.

💡 گیرم که سلیمان نبی را پسری بر باد نشسته ای، جهان می سپری

💡 تو سلیمانی و زیر تو فرس تخت روان تخت از معجزه بر باد نشسته چو غبار