this-worldliness

💡 The character’s this worldliness made the ghost story strangely believable.

این دنیاگرایی شخصیت، داستان ارواح را به طرز عجیبی باورپذیر می‌کرد.

💡 Evidently Irving, like Goldsmith and Oliver Wendell Holmes, owed his amazing influence largely to his cheerful and wholesome this-worldliness.

ظاهراً ایروینگ، مانند گلداسمیت و الیور وندل هولمز، نفوذ شگفت‌انگیز خود را تا حد زیادی مدیون این‌جهانی بودن شاد و سالم خود بود.

💡 He is the poet of this-worldliness; he celebrates love, food, drink, music, friendship, conversation, and the changing, changeless beauties of Nature.

او شاعر این‌جهانی است؛ او عشق، غذا، نوشیدنی، موسیقی، دوستی، گفتگو و زیبایی‌های متغیر و تغییرناپذیر طبیعت را ستایش می‌کند.

💡 There is in him this-worldliness, but not other-worldliness, his characters not seeming to the full to have a sense of the invisible world.

در او این‌جهانی بودن وجود دارد، اما آن‌جهانی بودن نه، به نظر نمی‌رسد شخصیت‌های او کاملاً درکی از جهان نامرئی داشته باشند.

💡 A tone of this worldliness keeps the memoir grounded.

لحنی از این دنیاپرستی، خاطرات را منسجم نگه می‌دارد.

💡 His call for social involvement was a capstone to decades of religious this-worldliness.

فراخوان او برای مشارکت اجتماعی، نقطه اوج دهه‌ها این‌جهانی‌گرایی مذهبی بود.