supertask

💡 Simulations approximated a supertask poorly, teaching us to respect limits more than cleverness.

شبیه‌سازی‌ها یک ابرکار را به طور ضعیفی تخمین زدند و به ما آموختند که به محدودیت‌ها بیشتر از هوش و ذکاوت احترام بگذاریم.

💡 Strayer theorizes that the ability to “supertask” may involve a blend of “attention, memory and resistance to distractions.”

استرایر این نظریه را مطرح می‌کند که توانایی «انجام بیش از حد وظایف» ممکن است ترکیبی از «توجه، حافظه و مقاومت در برابر حواس‌پرتی» باشد.