سرشک

سرشک. [ س ِ رِ ] ( اِ ) اوستا «سرسکا» ( تگرگ ). سرشک فارسی شاید از پارتی «سرسک » ( قطره ) باشد. در پهلوی «سریشک » ( قطره ). «زرشک و سرشک، انبرباریس بود». ( لغت فرس ص 306 ). ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). اشک چشم. ( برهان ) ( آنندراج ). آب چشم که آن را اشک نیز گویند. ( غیاث ): 
ای آنکه غمگنی و سزاواری 
و اندر نهان سرشک همی باری.رودکی.

(س رِ ) (اِ. ) قطرة اشک.

۱. قطرۀ آب چشم که هنگام گریستن فرو چکد، اشک، قطره.
۲. (زیست شناسی ) [قدیمی] زرشک: رخ ز دیده نگاشته به سرشک / وآن سرشکش به رنگ تازه« سرشک» (عنصری: ۳۶۷ حاشیه ).
* سرشک آتش: [قدیمی، مجاز] قطره های آب که هنگام سوختن هیزم تر از آن فرو چکد.

اشک، قطره، قطره آب چشم، گریستن
زرشک

💡 با من موافق است به یک چیز و بیش نی من یاسمین سرشکم و او یاسمین بر است

💡 بیا که مردم چشمم سرشک گلگون را به جست و جوی تو هر سو چو آب می‌راند

💡 هر داغ سینهٔ من مجنون خانه سوزی است هر قطرهٔ سرشکم طفل برهنه پایی است

💡 سرشکت کریم است و دامن گدا چرا بخل در آب دریا، چرا؟

💡 بی تو هر جا سرشک خون ریزم لاله خون چکان دمد ز زمین

💡 ز رشته‌های سرشکم که چشم بد مرساد زمین به صفحه مسطر کشیده می‌ماند