Styron

💡 A dog-eared copy of Styron sat on the shelf, its margins crowded with late-night arguments.

یک نسخه از «استایرون» که با گوش‌های سگش بسته شده بود، روی قفسه افتاده بود و حاشیه‌هایش پر از بحث‌های آخر شبی بود.

💡 Poet, journalist and human rights activist Rose Styron, widow of novelist William Styron, gets a welcome profile from a friend and neighbor, director James Lapine.

رز استایرون، شاعر، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر و بیوه رمان‌نویس ویلیام استایرون، از طرف دوست و همسایه‌اش، جیمز لاپین، کارگردان، مورد استقبال قرار می‌گیرد.

💡 She typed Styron’s work for nearly a decade.

او نزدیک به یک دهه آثار استایرون را تایپ کرد.

💡 Styron said that the only person ever denied an invitation was former Secretary of State Henry Kissinger, and that she would never backtrack on that.

استایرون گفت تنها کسی که تا به حال دعوتش را رد کرده، هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه سابق، بوده است و او هرگز از این حرف خود عقب‌نشینی نخواهد کرد.

💡 It’s easy to see what drew Lapine to Styron as a comrade and why he felt so moved to document their discussions, even if he admittedly didn’t start with a particularly clear structure or direction.

به راحتی می‌توان فهمید چه چیزی لاپین را به عنوان یک رفیق به سمت استایرون جذب کرده و چرا او تا این حد برای ثبت بحث‌هایشان تحت تأثیر قرار گرفته است، حتی اگر او اعتراف کند که کار را با ساختار یا جهت‌گیری مشخصی شروع نکرده است.

💡 Essays about Styron remind readers that memory, craft, and courage often clash productively.

مقالاتی درباره استایرون به خوانندگان یادآوری می‌کنند که حافظه، هنر و شجاعت اغلب به طور سازنده‌ای با هم در تضاد هستند.