Silko

💡 A seminar on Silko explored storytelling as ceremony, where memory heals.

سمیناری درباره سیلکو، داستان‌سرایی را به عنوان یک مراسم بررسی کرد، جایی که خاطره شفا می‌دهد.

💡 Her answer: “Almanac of the Dead,” by Leslie Marmon Silko.

پاسخ او: «سالنامه مردگان» نوشته لسلی مارمون سیلکو.

💡 But it’s Silko’s 1992 apocalyptical novel, “Almanac of the Dead,” that impresses me the most.

اما رمان آخرالزمانی سیلکو، «سالنامه مردگان»، که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد، بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد.

💡 Silko wrote the Native apocalypse novel.

سیلکو رمان آخرالزمان بومی را نوشت.

💡 In 1969, Momaday became the first Native American to win the fiction Pulitzer, and his novel helped launch a generation of authors, including Leslie Marmon Silko, James Welch and Louise Erdrich.

در سال ۱۹۶۹، مامادی اولین نویسنده بومی آمریکایی بود که جایزه پولیتزر داستان را از آن خود کرد و رمان او به ظهور نسلی از نویسندگان از جمله لسلی مارمون سیلکو، جیمز ولچ و لوئیز اردریچ کمک کرد.

💡 Reading Silko taught us that landscape is character, not backdrop.

خواندن آثار سیلکو به ما آموخت که منظره، شخصیت است، نه پس‌زمینه.