self-forgetting

💡 He practiced self forgetting by mentoring, which made expertise feel generous rather than heavy.

او با مربیگری، فراموش کردن خود را تمرین کرد، که باعث می‌شد تخصص به جای اینکه سنگین به نظر برسد، سخاوتمندانه به نظر برسد.

💡 And the length of the books — their uncompressed, occasionally boring plots — created a profound new version of the self-forgetting that the best stories give us.

و حجم کتاب‌ها - طرح‌های فشرده نشده و گاه خسته‌کننده‌شان - نسخه‌ی عمیق و جدیدی از خودفراموشی‌ای را خلق کرد که بهترین داستان‌ها به ما می‌دهند.

💡 For it is by self-forgetting that one finds.

زیرا با فراموش کردن خود است که آدمی می‌یابد.

💡 Flow states are a kind of self forgetting where work becomes play with receipts.

حالت‌های غرقگی نوعی خودفراموشی هستند که در آن کار تبدیل به بازی با رسیدها می‌شود.

💡 As Prose, who is also a novelist, writes: "Who, exactly will suffer if, in that one tiny moment of self-forgetting, we help ourselves to the second or even third helping of pecan pie?"

همانطور که پروز، که رمان‌نویس نیز هست، می‌نویسد: «دقیقاً چه کسی ضرر خواهد کرد اگر در آن لحظه‌ی کوتاه فراموشی خود، برای دومین یا حتی سومین پرس پای گردو از خودمان پذیرایی کنیم؟»