Sarpi

💡 The Vatican, unable to burn Sarpi, burned Sarpi’s books instead; the Venetian Senate promptly doubled his salary.

واتیکان که قادر به سوزاندن سارپی نبود، به جای آن کتاب‌های سارپی را سوزاند؛ سنای ونیز فوراً حقوق او را دو برابر کرد.

💡 Historians admire Sarpi for mixing scholarship with streetwise politics.

مورخان، سارپی را به خاطر تلفیق دانش و سیاست خیابانی تحسین می‌کنند.

💡 Venice had won the political battle with Rome and Sarpi’s influence in the Republic was stronger than ever.

ونیز در نبرد سیاسی با روم پیروز شده بود و نفوذ سارپی در جمهوری از همیشه قوی‌تر بود.

💡 The result was that in 1606, the Pope excommunicated the Doge of Venice and all his officials, including Sarpi.

نتیجه این شد که در سال ۱۶۰۶، پاپ، دوک ونیز و تمام مقامات او، از جمله سارپی، را تکفیر کرد.

💡 Sarpi defended Venetian independence with arguments sharp enough to nick egos and treaties.

سارپی با استدلال‌هایی چنان تند و تیز از استقلال ونیز دفاع کرد که غرور و پیمان‌ها را جریحه‌دار کرد.

💡 Letters by Sarpi read like chess annotated with wit.

نامه‌های سارپی مثل شطرنجی است که با چاشنی شوخ‌طبعی حاشیه‌نویسی شده باشد.