robber barons

💡 Debates about robber barons ask whether public gifts launder private harms or genuinely expand opportunity.

بحث‌ها در مورد بارون‌های دزد این سوال را مطرح می‌کند که آیا هدایای عمومی، آسیب‌های خصوصی را تطهیر می‌کنند یا واقعاً فرصت‌ها را گسترش می‌دهند؟

💡 “Bernie is rising to the top, in my eyes, because I’m seeing all this corruption that’s going on at the top of the Republican Party, all the robber barons. I relate to him more.”

«از نظر من، برنی در حال رسیدن به اوج است، چون من تمام این فسادی را که در رأس حزب جمهوری‌خواه جریان دارد، تمام آن بارون‌های دزد را می‌بینم. من بیشتر با او ارتباط برقرار می‌کنم.»

💡 Textbooks now place robber barons alongside labor movements, complicating tidy hero-villain dichotomies.

کتاب‌های درسی اکنون بارون‌های دزد را در کنار جنبش‌های کارگری قرار می‌دهند و دوگانه‌های قهرمان-شرورِ مشخص را پیچیده‌تر می‌کنند.

💡 Stories of robber barons read like fables about scale, leverage, and the cost of being first.

داستان‌های بارون‌های دزد، مثل افسانه‌هایی درباره مقیاس، اهرم قدرت و هزینه اول بودن به نظر می‌رسند.

💡 Props to the robber barons of yesteryear — at least they had style.

به یاد بارون‌های دزد گذشته - حداقل آنها صاحب سبک بودند.

💡 More of us are waking up to the present alarm, even if few are moved to consult a selection of books spelling out the similarities shared by modern technocrats and 19th-century robber barons.

تعداد بیشتری از ما با هشدار کنونی از خواب بیدار می‌شویم، حتی اگر تعداد کمی از ما به سراغ کتاب‌های منتخبی برویم که شباهت‌های تکنوکرات‌های مدرن و بارون‌های دزد قرن نوزدهم را شرح می‌دهند.