Puccini

💡 The company also showed an unexpected serious side, remounting its production of Puccini’s “Madame Butterfly” sung in English and Japanese.

این شرکت همچنین با اجرای مجدد آهنگ «مادام باترفلای» اثر پوچینی به زبان‌های انگلیسی و ژاپنی، روی جدی و غیرمنتظره‌ای از خود نشان داد.

💡 Designers updated Puccini to a contemporary cityscape, trusting that desire and loss remain legible in any skyline.

طراحان، پوچینی را با چشم‌انداز شهری معاصر به‌روز کردند، با این امید که میل و فقدان در هر خط افق قابل مشاهده باقی بمانند.

💡 The conductor shaped Puccini with long phrases, resisting the urge to rush climaxes in search of cheap thrills.

رهبر ارکستر پوچینی را با عبارات طولانی شکل می‌داد و در برابر میل به عجله در اوج گرفتن به دنبال هیجان‌های ارزان مقاومت می‌کرد.

💡 Puccini’s heroine here is overwhelmed by oscillating sine waves.

قهرمان زن اثر پوچینی در اینجا غرق در امواج سینوسی نوسانی است.

💡 In one scene, Callas is walking past a theater and an orchestra materializes in the rain — and suddenly she’s in a scene from the second act of Puccini’s “Madama Butterfly.”

در یک صحنه، کالاس از کنار یک تئاتر رد می‌شود و ارکستری در زیر باران ظاهر می‌شود - و ناگهان او در صحنه‌ای از پرده دوم «مادام باترفلای» پوچینی قرار می‌گیرد.

💡 A single aching line from Puccini can pull a modern audience into a century-old heartbreak before they even read the surtitles.

یک جمله‌ی دردناک از پوچینی می‌تواند مخاطب امروزی را حتی قبل از خواندن تیتراژ، به دلشکستگی‌ای صد ساله بکشاند.