Pelagius

💡 Even critics admit Pelagius forced the church to clarify what it meant by help, hope, and habit.

حتی منتقدان اعتراف می‌کنند که پلاگیوس کلیسا را مجبور کرد تا منظور خود از کمک، امید و عادت را روشن کند.

💡 During Pelagius II’s tenure, alliances shifted like riverbeds, and policy sometimes meant choosing the least-bad route.

در دوران حکومت پلاگیوس دوم، اتحادها مانند بستر رودخانه‌ها تغییر می‌کردند، و سیاست گاهی اوقات به معنای انتخاب مسیری با کمترین ضرر بود.

💡 Letters attributed to Pelagius reveal a teacher concerned with practice as much as theory.

نامه‌های منسوب به پلاگیوس، معلمی را نشان می‌دهد که به همان اندازه که به تئوری اهمیت می‌داد، به عمل نیز توجه داشت.

💡 The Archdeacon Pelagius interceded with similar humanity and similar success, when Rome had been captured by Totila.

اسقف پلاگیوس، هنگامی که روم توسط توتیلا تصرف شده بود، با انسانیت و موفقیت مشابهی وساطت کرد.

💡 Jones joins Saint Paul, Augustine, Pelagius, John Calvin and countless social scientists in engaging the perennial question as to the limits to human freedom.

جونز به سنت پل، آگوستین، پلاگیوس، جان کالوین و بی‌شماری از دانشمندان علوم اجتماعی می‌پیوندد و به این پرسش همیشگی درباره‌ی محدودیت‌های آزادی انسان می‌پردازد.

💡 Pelagius challenged prevailing views on grace, insisting responsibility means little without real choice.

پلاگیوس دیدگاه‌های رایج در مورد بخشش الهی را به چالش کشید و اصرار داشت که مسئولیت بدون انتخاب واقعی، معنای چندانی ندارد.