peep show

💡 The Victorian peep show promised exotic vistas through a lens, a reminder that spectacle predates streaming by centuries.

نمایش شهربازی ویکتوریایی، چشم‌اندازهای عجیب و غریبی را از دریچه‌ی دوربین نوید می‌داد، یادآوری اینکه نمایش، قرن‌ها پیش از پخش زنده، وجود داشته است.

💡 Colman, who burst into my awareness in the 2003 TV cringe comedy “Peep Show,” is fantastic throwing jabs around in costume designer PC Williams’ nouveau hipster wardrobe of bold, baggy lines.

کولمن، که با کمدی تلویزیونی «پیپ شو» در سال ۲۰۰۳ به طور ناگهانی به ذهنم رسید، در به کار بردن سبک لباس‌های هیپستری و نوگرای طراح لباس، پی سی ویلیامز، با خطوط جسورانه و گشاد، فوق‌العاده است.

💡 A museum label contextualized a peep show booth, balancing curiosity with a frank discussion of exploitation and consent.

یک برچسب موزه، غرفه‌ای را برای نمایش شهربازی در نظر گرفت و کنجکاوی را با بحثی صریح در مورد استثمار و رضایت متعادل کرد.

💡 The absence of partitions that shield from peep shows and contain the sounds and smells of private business is a common complaint on review sites like Yelp and TripAdvisor.

نبود پارتیشن‌هایی که از دید زدن افراد جلوگیری می‌کنند و صداها و بوهای مربوط به کسب و کار خصوصی را در خود نگه می‌دارند، شکایت رایجی در سایت‌های نقد و بررسی مانند Yelp و TripAdvisor است.

💡 At 17, Kelly worked at a peep show in order to make enough money for her own apartment (Kelly had moved in with boyfriend Rudy because of her parents’ legal issues).

کلی در ۱۷ سالگی در یک نمایش شبانه کار می‌کرد تا بتواند پول کافی برای آپارتمان خودش را دربیاورد (کلی به دلیل مشکلات حقوقی والدینش با دوست پسرش رودی زندگی می‌کرد).

💡 Artists reimagined the peep show as a critique of looking, placing viewers inside the mechanism of desire.

هنرمندان نمایش شهرفرنگی را به عنوان نقدی بر نگاه کردن، از نو تصور کردند و بینندگان را درون سازوکار میل قرار دادند.