Pascin

💡 Pascin is the sole School of Paris artist beyond the big three to get even a mini-biography, and it is jarringly inserted into a chapter about the Depression’s impact.

پاسکین تنها هنرمند مکتب پاریس، فراتر از سه هنرمند بزرگ، است که حتی یک زندگینامه کوتاه هم به او اختصاص داده شده است، و این زندگینامه به طرز عجیبی در فصلی درباره تأثیر رکود بزرگ گنجانده شده است.

💡 A room of Pascin drawings, light and mischievous, taught that line can flirt without lying.

اتاقی از نقاشی‌های پاسکین، سبک و شیطنت‌آمیز، به او آموخت که خط می‌تواند بدون دروغ گفتن، عشوه‌گری کند.

💡 Influenced by Paris and his friendship with Jules Pascin, a painter of disheveled women, he starts painting from life, improving the realism of the Soyer brothers, Reginald Marsh and Pascin himself.

او تحت تأثیر پاریس و دوستی‌اش با ژول پاسین، نقاش زنان ژولیده، شروع به نقاشی از روی زندگی واقعی می‌کند و رئالیسم برادران سویر، رجینالد مارش و خود پاسین را بهبود می‌بخشد.

💡 Auction notes on Pascin emphasize provenance and the way his portraits turn gaze into conversation.

یادداشت‌های حراج در مورد پاسین بر منشأ و نحوه تبدیل نگاه به مکالمه در پرتره‌های او تأکید دارد.

💡 Critics place Pascin among émigrés who redrew Paris with ink and appetite.

منتقدان، پاسین را در زمره مهاجرانی قرار می‌دهند که پاریس را با جوهر و اشتها از نو ترسیم کردند.