New Jerusalem

💡 an idealistic senator who thought that he could singlehandedly turn Washington into the New Jerusalem

سناتوری آرمان‌گرا که فکر می‌کرد می‌تواند به تنهایی واشنگتن را به اورشلیم جدید تبدیل کند

💡 Some hymns imagine a radiant New Jerusalem, yet urban planners borrow the phrase playfully when sketching bike lanes, pocket parks, and participatory budgets.

برخی سرودها، اورشلیم جدیدِ درخشانی را تصور می‌کنند، با این حال برنامه‌ریزان شهری هنگام ترسیم خطوط دوچرخه‌سواری، پارک‌های کوچک و بودجه‌های مشارکتی، این عبارت را به شوخی وام می‌گیرند.

💡 Instead, they thought the story of Revelation was maybe a little more allegorical, and actually humans are moving toward New Jerusalem ourselves.

در عوض، آنها فکر می‌کردند داستان مکاشفه شاید کمی تمثیلی‌تر باشد، و در واقع انسان‌ها خودشان به سمت اورشلیم جدید حرکت می‌کنند.

💡 New Jerusalem itself became somewhat more allegorical, no longer a literal city that would descend from the sky, but just the idea of living in perfection with God.

اورشلیم جدید خود تا حدودی تمثیلی‌تر شد، دیگر شهری واقعی که از آسمان نازل شود، نبود، بلکه صرفاً ایده زندگی در کمال با خدا بود.

💡 The poet’s vision of New Jerusalem blends grief and hope, mapping loss onto streets destined for gardens, murals, and communal feasts.

تصویر شاعر از اورشلیم جدید، اندوه و امید را در هم می‌آمیزد و فقدان را در خیابان‌هایی ترسیم می‌کند که برای باغ‌ها، نقاشی‌های دیواری و جشن‌های دسته‌جمعی در نظر گرفته شده‌اند.

💡 Debates about a metaphorical New Jerusalem often reveal values: who belongs, who decides, and how resources get shared fairly.

بحث‌ها در مورد یک اورشلیم جدیدِ استعاری اغلب ارزش‌ها را آشکار می‌کند: چه کسی به آن تعلق دارد، چه کسی تصمیم می‌گیرد، و چگونه منابع به طور عادلانه تقسیم می‌شوند.