necktie party

💡 Captain Murray remarked, “Don’t look much like a necktie party to me.”

کاپیتان موری اظهار داشت: «به نظر من خیلی شبیه مهمانی کراواتی‌ها نیست.»

💡 The documentary rejected nostalgic portrayals of a necktie party, centering victims’ names and the systems that enabled terror.

این مستند، تصاویر نوستالژیک از یک مهمانی کراواتی را رد کرد و بر نام قربانیان و سیستم‌هایی که ترور را ممکن می‌ساختند، تمرکز کرد.

💡 Whenever Emmett heard that locals were planning to throw a “necktie party,” he would rush out to try to stop it.

هر وقت امت می‌شنید که مردم محلی قصد دارند یک «جشن کراوات» برگزار کنند، با عجله بیرون می‌رفت تا جلوی آن را بگیرد.

💡 Historians use the term necktie party to describe lynchings, emphasizing brutal realities rather than romanticized frontier mythologies.

مورخان از اصطلاح «حزب کراواتی» برای توصیف لینچ کردن استفاده می‌کنند و به جای اسطوره‌های رمانتیک مرزی، بر واقعیت‌های وحشیانه تأکید دارند.

💡 It was his great-grandfather Louis Dondino who drove a truck around the town of Duluth on June 15, 1920, and rounded up residents to attend what some in the crowd were calling “a necktie party.”

جد بزرگ او، لویی دوندینو، در ۱۵ ژوئن ۱۹۲۰ با کامیونی در شهر دولوث چرخید و ساکنان را برای شرکت در چیزی که برخی از حاضران «جشن کراوات» می‌نامیدند، گرد هم آورد.

💡 His great-grandfather, Louis Dundino, helped incite the riots when he drove a truck through Duluth, yelling for people to go to “the necktie party.”

جد بزرگ او، لویی داندینو، با راندن کامیونی در دولوث و فریاد زدن برای رفتن به «جشن کراوات» به تحریک شورش‌ها کمک کرد.