Nalchik

💡 We reached Nalchik by a looping road, foothills stacking like folded rugs against the horizon.

از طریق یک جاده‌ی پیچ در پیچ به نالچیک رسیدیم، کوهپایه‌ها مثل فرش‌های تا شده در افق روی هم چیده شده بودند.

💡 Then in January 1943, the Soviet Army pushed into Nalchik and freed the city, allowing her family to return home.

سپس در ژانویه ۱۹۴۳، ارتش شوروی به نالچیک حمله کرد و شهر را آزاد کرد و به خانواده‌اش اجازه داد به خانه بازگردند.

💡 Park paths in Nalchik invited long conversations, leaves applauding softly above us.

مسیرهای پارک در نالچیک ما را به گفتگوهای طولانی دعوت می‌کرد، برگ‌ها به آرامی بالای سرمان دست می‌زدند و ما را تشویق می‌کردند.

💡 This movie, which Balagov, a Nalchik native, states in an onscreen text is based on a true story, has a whole lot of “slow” and one very nasty burn.

این فیلم که بالاگوف، اهل نالچیک، در متنی روی صفحه می‌گوید که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است، کلی صحنه‌های «کند» و یک صحنه‌ی سوختگی خیلی بد دارد.

💡 Soon enough, security agents were questioning her younger son, though there was no evidence linking him to the attack his brother was accused of in the city of Nalchik in 2005.

خیلی زود، مأموران امنیتی پسر کوچک‌تر او را بازجویی کردند، هرچند هیچ مدرکی وجود نداشت که او را به حمله‌ای که برادرش در سال ۲۰۰۵ در شهر نالچیک به آن متهم شده بود، مرتبط کند.

💡 A café in Nalchik served dumplings that rescued our morale after a wet, stubborn morning.

کافه‌ای در نالچیک دامپلینگ‌هایی سرو می‌کرد که بعد از یک صبح خیس و خسته‌کننده، روحیه‌مان را نجات داد.