Kuibyshev

💡 Archival maps labeled the city Kuibyshev, and our guide explained when the name reverted, cautioning researchers to search both terms when tracing mid-century industrial plans.

نقشه‌های بایگانی، نام شهر را کویبیشف گذاشته بودند و راهنمای ما توضیح داد که چه زمانی این نام به آن بازگشت و به محققان هشدار داد که هنگام ردیابی طرح‌های صنعتی اواسط قرن بیستم، هر دو اصطلاح را جستجو کنند.

💡 A memoir recalled evacuations to Kuibyshev during wartime, describing cold platforms, soup kitchens, and makeshift classrooms where teachers kept hope stubbornly practical.

در خاطراتی، تخلیه‌ها به کویبیشف در زمان جنگ یادآوری شده و سکوهای سرد، آشپزخانه‌های خیریه و کلاس‌های درس موقت توصیف شده‌اند که در آن‌ها معلمان سرسختانه امید را عملی نگه می‌داشتند.

💡 Collectors showed tram tokens stamped Kuibyshev, tiny artifacts that carry bureaucratic histories across pockets, drawers, and flea markets.

مجموعه‌داران، ژتون‌های تراموا با مهر کویبیشف را نشان دادند، آثار باستانی کوچکی که تاریخ بوروکراتیک را در جیب‌ها، کشوها و بازارهای دست‌فروشی حمل می‌کنند.

💡 During World War II the Soviet government was evacuated to Samara, then known as Kuibyshev after a Communist leader, when it looked like Moscow might fall into German hands.

در طول جنگ جهانی دوم، دولت شوروی به سامارا، که در آن زمان به نام کویبیشف، از رهبران کمونیست، شناخته می‌شد، منتقل شد، زیرا به نظر می‌رسید که مسکو ممکن است به دست آلمان بیفتد.

💡 It continued performances through the revolutionary year of 1917, while in 1941 after the Nazi invasion, the Bolshoi moved partly to the city of Kuibyshev.

این ارکستر در طول سال انقلابی ۱۹۱۷ به اجراهای خود ادامه داد، در حالی که در سال ۱۹۴۱ پس از حمله نازی‌ها، بولشوی تا حدودی به شهر کویبیشف نقل مکان کرد.

💡 The city, which during Soviet times was known as Kuibyshev, became a strategic point during World War II because it was far from the conflict and it provided an escape route through the Volga River.

این شهر که در دوران شوروی با نام کویبیشف شناخته می‌شد، در طول جنگ جهانی دوم به یک نقطه استراتژیک تبدیل شد زیرا از درگیری‌ها دور بود و یک مسیر فرار از طریق رودخانه ولگا فراهم می‌کرد.