jai

💡 The crowd shouted jai as the wrestler lifted his opponent, a shared exclamation turning strangers into temporary relatives.

وقتی کشتی‌گیر حریفش را بلند کرد، جمعیت فریاد زدند «جانی»، فریادی مشترک که غریبه‌ها را به اقوام موقت تبدیل می‌کرد.

💡 UNLV’s Jai’Den Thomas earned the same nickname because of his own rapid acceleration.

جایدن توماس از دانشگاه UNLV نیز به دلیل شتاب سریع خود، همین لقب را به دست آورد.

💡 At jai alai, the ball rocketed off granite with terrifying grace, and the cestas looked like instruments for flirting with physics.

در جای آلای، توپ با ظرافتی وحشتناک از روی گرانیت به هوا برخاست و سستاها مانند ابزارهایی برای لاس زدن با فیزیک به نظر می‌رسیدند.

💡 Kids painted jai on kites, a blessing for wind, string burns, and improbable midair negotiations.

بچه‌ها روی بادبادک‌ها «جای» را نقاشی می‌کردند، نعمتی برای باد، سوختگی با نخ و مذاکرات غیرممکن در هوا.

💡 A retired player coached kids in jai alai, prioritizing footwork, humility, and safe distances from walls that do not compromise.

یک بازیکن بازنشسته در زندان آلای به بچه‌ها آموزش می‌داد و اولویت را به حرکات پا، فروتنی و فاصله ایمن از دیوارهایی که سازش نمی‌کنند، می‌داد.

💡 She stitched jai into the banner, a small word carrying impossible amounts of courage.

او کلمه «جای» را به پرچم دوخت، کلمه کوچکی که شجاعت غیرممکنی را در خود جای داده بود.