Horatius Cocles

💡 It was no longer a Leonidas or Horatius Cocles desperately holding a pass; it was an army encountering an army.

دیگر لئونیداس یا هوراتیوس کوکلس نبودند که ناامیدانه راه فراری را در پیش گرفته باشند؛ ارتشی بود که با ارتشی دیگر روبرو می‌شد.

💡 The legend of Horatius Cocles taught the seminar that heroism may be plural: one defender, one engineer dropping the span, one magistrate rallying order once the danger passed.

افسانه هوراتیوس کوکلس به سمینار آموخت که قهرمانی می‌تواند چندگانه باشد: یک مدافع، یک مهندس که دهانه را فرو می‌ریزد، و یک قاضی که پس از رفع خطر، دستور تجمع می‌دهد.

💡 Children reenacted Horatius Cocles with cardboard shields, cheering when the last plank tumbled into painted waves and the city gate finally slammed shut.

بچه‌ها با سپرهای مقوایی، هوراتیوس کوکلس را بازسازی کردند و وقتی آخرین تخته به امواج نقاشی شده تبدیل شد و دروازه شهر سرانجام بسته شد، هورا کشیدند.

💡 He was reputed to be descended from the famous Horatius Cocles, who alone defended a bridge against the army of Porsenna, and, like him, curiously enough, had lost an eye.

گفته می‌شد که او از نوادگان هوراتیوس کوکلس معروف است، کسی که به تنهایی از پلی در برابر ارتش پورسنا دفاع کرد و مانند او، به طرز عجیبی، یک چشم خود را از دست داده بود.

💡 Historians argue Horatius Cocles embodies republican ideals—courage matched by communal effort—rather than solitary glory divorced from institutions and neighbors.

مورخان معتقدند که هوراتیوس کوکلس مظهر آرمان‌های جمهوری‌خواهی - شجاعتی همراه با تلاش جمعی - است، نه شکوه و جلالی انفرادی و جدا از نهادها و همسایگان.

💡 He was born in 1578, passed for his gild in 1607, and in 1620 produced that curious picture of “Horatius Cocles defending the Sublician Bridge” which still hangs in the Antwerp museum.

او در سال ۱۵۷۸ متولد شد، در سال ۱۶۰۷ به درجهٔ طلائی رسید و در سال ۱۶۲۰ آن نقاشی عجیب از «هوراتیوس کوکلس در حال دفاع از پل سوبلیسیا» را خلق کرد که هنوز در موزهٔ آنتورپ آویزان است.