Hesychast

💡 Icons painted by a Hesychast workshop shimmered without ostentation, layers of gold leaf whispering rather than shouting.

شمایل‌هایی که توسط یک کارگاه هسیچاست نقاشی شده بودند، بدون خودنمایی می‌درخشیدند، لایه‌های ورق طلا به جای فریاد زدن، زمزمه می‌کردند.

💡 The contemporary historians Cantacuzenus and Nicephorus Gregoras deal very copiously with this subject, taking the Hesychast and Barlaamite sides respectively.

مورخان معاصر، کانتاکوزنوس و نیکفوروس گرگوراس، به تفصیل به این موضوع پرداخته‌اند و به ترتیب طرف هسیخاست و بارلامیت را گرفته‌اند.

💡 Scholars describe Hesychast practice as disciplined quiet, not withdrawal, a rhythm of breath synchronizing with compassion.

محققان، تمرین هسیچاست را به عنوان سکوتی منظم، نه گوشه‌گیری، و ریتمی از تنفس که با شفقت هماهنگ است، توصیف می‌کنند.

💡 It may be mentioned that in the time of Justinian the word hesychast was applied to monks in general simply as descriptive of the quiet and contemplative character of their pursuits.

می‌توان اشاره کرد که در زمان ژوستینین، کلمه هسیچاست (hesychast) صرفاً به عنوان توصیفی از ماهیت آرام و متفکرانه‌ی فعالیت‌های راهبان، به طور کلی به آنها اطلاق می‌شد.

💡 Among the words young participants were asked to conquer: “auteur,” “cinerarium” and “hesychast.”

از شرکت‌کنندگان جوان خواسته شد تا در میان کلمات زیر به جستجو بپردازند: «auteur»، «cinerarium» و «hesychast».

💡 A Hesychast prayer rope sat beside a laptop, reminding its owner that stillness can coexist with deadlines.

یک طناب دعای Hesychast در کنار یک لپ‌تاپ قرار داشت و به صاحبش یادآوری می‌کرد که سکون می‌تواند با ضرب‌الاجل‌ها همزیستی داشته باشد.