haphephobia

💡 Museums developed quiet hours for visitors with haphephobia, minimizing jostling and offering routes that avoid tight corridors and surprise interactions.

موزه‌ها ساعات خلوتی را برای بازدیدکنندگان مبتلا به ترس از اشیاء ایجاد کردند، به حداقل رساندن تکان خوردن و ارائه مسیرهایی که از راهروهای تنگ و تعاملات غافلگیرکننده جلوگیری می‌کنند.

💡 Understanding haphephobia helped our team rethink greetings at events, offering choices beyond handshakes so everyone feels welcome without explanation.

درک ترس از لمس (haphephobia) به تیم ما کمک کرد تا در مورد نحوه‌ی احوالپرسی در رویدادها تجدید نظر کند و گزینه‌هایی فراتر از دست دادن ارائه دهد تا همه بدون هیچ توضیحی احساس راحتی کنند.

💡 After the accident, he experienced haphephobia, preferring distance even from friends; therapy emphasized consent, gradual exposure, and communication tools that protect dignity.

پس از تصادف، او دچار ترس از مرگ (هیفیوفوبیا) شد و حتی از دوستانش هم فاصله می‌گرفت؛ درمان بر رضایت، مواجهه تدریجی و ابزارهای ارتباطی که از کرامت انسانی محافظت می‌کنند، تأکید داشت.