Godwins Law

💡 Not to get all Godwin's law on folks, but there's no daylight between this and what Nazis would say about Jews: A small, oppressed minority is actually super-powerful and evil.

نمی‌خواهم تمام قانون گادوین را در مورد مردم اجرا کنم، اما هیچ تفاوتی بین این و آنچه نازی‌ها در مورد یهودیان می‌گفتند وجود ندارد: یک اقلیت کوچک و مظلوم در واقع فوق‌العاده قدرتمند و شرور است.

💡 Moderators invoked Godwin's Law early, steering threads away from lazy hyperbole.

مدیران جلسه خیلی زود به قانون گادوین استناد کردند و مباحث را از اغراق و گزافه‌گویی‌های بی‌مورد دور نگه داشتند.

💡 On the one hand, Godwin’s Law is a somewhat-whimsical reminder that internet conversations can escalate quickly.

از یک طرف، قانون گادوین یادآوری تا حدودی عجیب و غریبی است که مکالمات اینترنتی می‌توانند به سرعت تشدید شوند.

💡 Such laziness led to an adage called Godwin’s Law: The longer an online discussion continues, the greater the likelihood of comparisons with Nazis and Hitler.

چنین تنبلی منجر به ضرب‌المثلی به نام قانون گادوین شد: هر چه یک بحث آنلاین بیشتر ادامه یابد، احتمال مقایسه با نازی‌ها و هیتلر بیشتر می‌شود.

💡 She joked about triggering Godwin's Law, then rewrote her post with specifics and sources.

او در مورد فعال کردن قانون گادوین شوخی کرد، سپس پست خود را با ذکر جزئیات و منابع بازنویسی کرد.

💡 A workshop explained why Godwin's Law persists: outrage shortcuts nuance and attention spans.

یک کارگاه آموزشی توضیح داد که چرا قانون گادوین پابرجاست: خشم، ظرافت و دامنه توجه را کاهش می‌دهد.