fern bar

💡 The dark wood paneling gives the impression of a 1970s fern bar without the Tiffany lamps or the ferns.

پنل‌های چوبی تیره، حس یک بار سرخسی دهه ۱۹۷۰ را بدون لامپ‌های تیفانی یا سرخس‌ها القا می‌کنند.

💡 Although plants are a contemporary decor choice, Propagation also feels like a throwback to the fern bar, a plant-loving style that emerged in the 1970s with an emphasis on serving women.

اگرچه گیاهان یک انتخاب دکوراسیون مدرن هستند، اما سبک Propagation حس بازگشت به سبک بار سرخس را نیز القا می‌کند، سبکی گیاه‌دوست که در دهه ۱۹۷۰ با تأکید بر خدمت به زنان ظهور کرد.

💡 A revamped fern bar returned with fewer clichés, better music, and plants that weren’t plastic, inviting conversation rather than shouting.

یک بار سرخس بازسازی‌شده با کلیشه‌های کمتر، موسیقی بهتر و گیاهانی که پلاستیکی نبودند، بازگشتند و به جای فریاد زدن، افراد را به گفتگو دعوت می‌کردند.

💡 Critics dismiss the fern bar, but social spaces evolve; sometimes people need places gentler than the night’s sharpest edges.

منتقدان بار سرخس را رد می‌کنند، اما فضاهای اجتماعی تکامل می‌یابند؛ گاهی اوقات مردم به مکان‌هایی ملایم‌تر از تیزترین لبه‌های شب نیاز دارند.

💡 The 1980s fern bar promised soft lighting, respectable salads, and cocktails with confident fruit, a transitional habitat between dive and white tablecloth.

بار فرن دهه ۱۹۸۰ نوید نورپردازی ملایم، سالادهای آبرومند و کوکتل‌هایی با میوه‌های دلچسب را می‌داد، جایی بین فضای دنج و سفره سفید.

💡 Colliau has taken the tackiest, kitschiest drinks from the fern bar repertoire — a Long Island iced tea, a lemon drop, a Harvey Wallbanger — and worked her customary magic on them.

کولیائو بی‌مزه‌ترین و مبتذل‌ترین نوشیدنی‌های مجموعه‌ی بارهای فرن - یک چای سرد لانگ آیلند، یک آب لیمو، یک هاروی وال‌بنگر - را برداشته و جادوی همیشگی خود را روی آنها پیاده کرده است.