doo

💡 “One track will be someone singing “doo, doo, doo” and the next will be “da, da, da.”

«یک آهنگ آهنگی خواهد بود که کسی «دو، دو، دو» می‌خواند و آهنگ بعدی «دا، دا، دا» خواهد بود.»

💡 A child sang doo into a fan, delighted by the robot vibrato that transformed ordinary sounds into science-fiction giggles.

کودکی برای یک پنکه آواز «دو» می‌خواند و از ویبراتوی رباتی که صداهای معمولی را به خنده‌های علمی-تخیلی تبدیل می‌کرد، لذت می‌برد.

💡 She hummed doo under her breath while troubleshooting, a calming metronome that kept frustration from hijacking careful diagnostics.

او هنگام عیب‌یابی، زیر لب آهنگ «دو» را زمزمه می‌کرد، مترونومی آرامش‌بخش که مانع از آن می‌شد که ناامیدی، تشخیص دقیق را از او بگیرد.

💡 The court upheld two lower court verdicts that favoured Pinkfong, the South Korean company behind the tune with the "doo doo doo doo doo doo" refrain that has been streamed billions of times.

دادگاه دو حکم دادگاه بدوی را که به نفع پینک‌فونگ، شرکت کره‌ای سازنده آهنگی با تکرار «دو دو دو دو دو دو» که میلیاردها بار پخش شده است، تأیید کرد.

💡 The chorus leaned into doo syllables, a placeholder melody that somehow felt truer than lyrics drafted too early.

بخش همخوانی به هجاهای «دو» متمایل شد، ملودی‌ای که به نوعی حس واقعی‌تری نسبت به اشعاری که خیلی زود نوشته شده بودند، داشت.

💡 “American Gothic,” the first show he created, premiered in 1995 — an achievement that, he says, “meant a lot more than having ‘Da Doo Ron Ron’ as a No. 1 record.”

«گوتیک آمریکایی»، اولین نمایشی که او خلق کرد، در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار اجرا شد - دستاوردی که به گفته‌ی او «چیزی فراتر از کسب رتبه‌ی اول آهنگ «دا دو ران ران» بود.»