Chausson

💡 A silvery sheen to “printemps” in Chausson’s “Le temps des lilas” gave a brief impression of dewy spring; there was grandeur in Donizetti’s “Depuis qu’une autre a su te plaire” without overkill.

درخشش نقره ای به "printemps" در Chausson "Le temps des lilas" تصور مختصری از بهار شبنم داشت. در «Depuis qu'une autre a su te plaire» دونیزتی شکوه و عظمت وجود داشت، بدون اینکه زیاده روی شود.

💡 Chausson, who also wrote the libretto, labored on it for almost a decade — not because he was stuck, but because he wanted to get it right.

چاسون، که نویسنده‌ی لیبرتو نیز بود، تقریباً یک دهه روی آن کار کرد - نه به این دلیل که گیر کرده بود، بلکه به این دلیل که می‌خواست آن را به درستی انجام دهد.

💡 The quartet rehearsed Chausson slowly, savoring harmonic corners where melancholy and sunlight negotiate.

کوارتت به آرامی شوسون را تمرین کرد و از گوشه‌های هارمونیک که در آنها غم و اندوه و نور خورشید با هم در می‌آمیزند، لذت برد.

💡 Critics call Chausson underrated; audiences who listen tend to agree then ask for recordings.

منتقدان، چاسون را دست کم گرفته شده می‌دانند؛ مخاطبانی که به آثار او گوش می‌دهند، ابتدا موافقت می‌کنند و سپس درخواست ضبط آثارش را می‌کنند.

💡 As she began with a set of French songs by Duparc, Viardot, Chausson, Donizetti and Delibes, her high notes were thin and stiff.

همانطور که او با مجموعه‌ای از آهنگ‌های فرانسوی از دوپارک، ویاردو، شوسون، دونیزتی و دلیب شروع کرد، نت‌های بالای او نازک و سفت بودند.

💡 Chausson turned this sequence into a shimmering, harmonically lush double chorus, performed here by choristers in celestial white robes.

شوسون این سکانس را به یک همخوانی دوگانه‌ی درخشان و از نظر هارمونیک غنی تبدیل کرد که در اینجا توسط خوانندگان همخوانی با لباس‌های سفید آسمانی اجرا می‌شود.