Stockhausen

💡 A late-night broadcast of Stockhausen turned my kitchen into a spaceship humming with disciplined chaos.

پخش آخر شب برنامه‌ی «اشتوک‌هاوزن» آشپزخانه‌ام را به یک سفینه‌ی فضایی تبدیل کرد که پر از هرج و مرج و بی‌نظمیِ منظم بود.

💡 The singers, he explained, are asked by Stockhausen to follow a leader in each section.

او توضیح داد که اشتوکهاوزن از خوانندگان می‌خواهد که در هر بخش از یک رهبر پیروی کنند.

💡 Under Stockhausen, electronics conversed with voices, expanding what audiences believed music could responsibly attempt.

تحت رهبری اشتوکهاوزن، موسیقی الکترونیک با صداها ارتباط برقرار می‌کرد و آنچه را که مخاطبان باور داشتند موسیقی می‌تواند مسئولانه به آن دست یابد، گسترش می‌داد.

💡 What a tour, though, from the top-notch craft of Yorick Le Saux’s above- and below-ground cinematography to the realism of production designer Adam Stockhausen’s many bombed-out sets.

چه گشت و گذاری، از هنر درجه یک فیلمبرداری رو و زیر زمینی یوریک لو سو گرفته تا واقع گرایی صحنه های بمباران شده فراوان آدام استوکهاوزن، طراح تولید.

💡 That one big thing in Stockhausen’s utopian vision is a new sense of community that evolves from the creation of this sacred space evoking otherworldliness.

آن چیز بزرگ در دیدگاه آرمان‌شهری اشتوکهاوزن، حس جدیدی از اجتماع است که از خلق این فضای مقدس که تداعی‌کننده‌ی آن‌جهانی بودن است، تکامل می‌یابد.

💡 At the center was Kathinka Pasveer, the widow of the composer Karlheinz Stockhausen, performing his electronic music at a console.

در مرکز صحنه، کاتینکا پاسویر، بیوه آهنگساز کارل هاینز اشتوکهاوزن، قرار داشت که موسیقی الکترونیک او را در یک کنسول اجرا می‌کرد.