Canetti

💡 Our seminar debated Canetti, whose aphorisms about crowds sharpen contemporary discussions of spectacle, panic, and contagious certainty.

سمینار ما درباره کانِتی بحث می‌کرد، کسی که جملات قصارش درباره جمعیت، بحث‌های معاصر درباره نمایش، وحشت و قطعیت مسری را تشدید می‌کند.

💡 A marginal note credited Canetti with diagnosing power’s theatrical appetite, long before social platforms industrialized performance.

یک نکته‌ی حاشیه‌ای، تشخیص اشتهای تئاتری قدرت را به کانه‌تی نسبت داد، مدت‌ها پیش از آنکه پلتفرم‌های اجتماعی، اجرا را صنعتی کنند.

💡 In preparation for the interview, Ginzburg had read Elias Canetti’s classic work Auto-da-Fé, written eight years before Bobby was born.

گینزبورگ برای آماده شدن برای مصاحبه، اثر کلاسیک الیاس کانتی، «Auto-da-Fé»، را که هشت سال قبل از تولد بابی نوشته شده بود، خوانده بود.

💡 Elias Canetti, writing about Franz Kafka, made the observation that though “life’s horror” is never out of sight, “most people notice it only on occasion.”

الیاس کانتی، در نوشته‌ای درباره فرانتس کافکا، این نکته را مطرح کرد که اگرچه «وحشت زندگی» هرگز از نظر دور نمی‌ماند، «بیشتر مردم فقط گاهی اوقات متوجه آن می‌شوند.»

💡 "It is the first death which infects everyone with the feeling of being threatened," wrote Elias Canetti, a Bulgarian refugee from Nazi persecution, in "Crowds and Power":

الیاس کانتی، پناهنده بلغاری از آزار و اذیت نازی‌ها، در کتاب «جمعیت و قدرت» نوشت: «این اولین مرگی است که همه را با احساس تهدید شدن آلوده می‌کند.»

💡 I think of the chilling “invented memory” that gives shape to “The Tongue Set Free,” by Elias Canetti.

به «خاطره ساختگی» ترسناکی فکر می‌کنم که به «زبان آزاد» اثر الیاس کانتی شکل می‌دهد.