Naipaul

💡 During interviews at his home in the Wiltshire countryside, Naipaul could be astonishingly frank.

نایپل در مصاحبه‌هایی که در خانه‌اش در حومه ویلتشایر انجام می‌داد، می‌توانست به طرز شگفت‌آوری رک و صریح باشد.

💡 Over the next five years, Naipaul allowed him to proceed without interference, and ultimately “requested no changes” to the completed manuscript.

در طول پنج سال بعد، نایپل به او اجازه داد بدون دخالت ادامه دهد و در نهایت «درخواست هیچ تغییری» در نسخه خطی تکمیل‌شده نکرد.

💡 Reading Naipaul alongside local writers complicates travel narratives deliciously.

خواندن آثار نایپل در کنار نویسندگان محلی، روایت‌های سفر را به طرز دلپذیری پیچیده می‌کند.

💡 The seminar debated Naipaul, praising craft while wrestling with barbed judgments that refuse easy admiration.

در این سمینار، نایپل مورد بحث قرار گرفت و ضمن ستایش از هنر، با قضاوت‌های نیش‌داری که تحسین آسان را رد می‌کنند، دست و پنجه نرم کرد.

💡 Mr. French, who had met the author just a few times before embarking on the project, was asked to write the book around the time Naipaul won the 2001 Nobel Prize in literature.

آقای فرنچ، که پیش از شروع این پروژه، تنها چند بار با نویسنده ملاقات کرده بود، تقریباً همزمان با برنده شدن جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۰۱ توسط نایپل، از او خواسته شد تا کتاب را بنویسد.

💡 A passage by Naipaul sparked a respectful argument that extended into curry and second coffees.

نوشته‌ای از نایپل بحثی محترمانه را برانگیخت که به قهوه کاری و قهوه دوم هم کشیده شد.