Brumaire

💡 By the coup d'Etat of the 18 Brumaire.

با کودتای هجدهم برومر.

💡 There’s a line of Marx’s I love from “The 18th Brumaire Of Louis Napoleon”: “First time tragedy, second time farce.”

یه جمله از مارکس تو «هجدهم برومر لویی ناپلئون» هست که خیلی دوسش دارم: «اول تراژدی، دوم کمدی.»

💡 A play set during Brumaire mixed satire with dread, capturing uncertainty beneath slogans.

نمایشی که در دوران برومر اتفاق افتاد، طنز را با ترس در هم آمیخت و عدم قطعیت را در پس شعارها به تصویر کشید.

💡 His contextualised critique extends to Marx's early attempts at communist ideology in The Paris Manuscripts, as well as the historical materialism of The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte.

نقد زمینه‌مند او به تلاش‌های اولیه مارکس در ایدئولوژی کمونیستی در «دست‌نوشته‌های پاریس» و همچنین ماتریالیسم تاریخی در «هجدهم برومر لویی بناپارت» گسترش می‌یابد.

💡 Historians mark Brumaire as a turning point, when political theater disguised decisive consolidation of power.

مورخان، برومر را به عنوان نقطه عطفی ثبت می‌کنند، زمانی که تئاتر سیاسی، تحکیم قاطع قدرت را پنهان می‌کرد.

💡 The calendar entry for Brumaire amused students, who kept forgetting month names while appreciating revolutionary zeal.

نوشته‌ی تقویم مربوط به برومر دانش‌آموزان را سرگرم می‌کرد، که مدام نام ماه‌ها را فراموش می‌کردند، در حالی که شور و شوق انقلابی را تحسین می‌کردند.