authenticity

💡 Museum labels addressed authenticity alongside provenance, acknowledging replicas’ educational value and communities’ rights to tell their own stories.

برچسب‌های موزه، اصالت را در کنار منشأ آثار مورد توجه قرار می‌دادند و ارزش آموزشی ماکت‌ها و حق جوامع برای روایت داستان‌های خود را به رسمیت می‌شناختند.

💡 In acting, affect management separates melodrama from authenticity, letting gestures carry meaning without shouting every internal storm loudly.

در بازیگری، مدیریت عواطف، ملودرام را از اصالت جدا می‌کند و اجازه می‌دهد حرکات، بدون فریاد زدن هر طوفان درونی، معنا را منتقل کنند.

💡 Novelists sometimes use “growed” in dialogue to sketch voice, trusting readers to distinguish character authenticity from author error.

رمان‌نویسان گاهی اوقات از کلمه «رشد یافته» در دیالوگ‌ها برای ترسیم صدا استفاده می‌کنند و به خوانندگان اعتماد دارند که اصالت شخصیت را از خطای نویسنده تشخیص دهند.

💡 The playwright sprinkled “lah” sparingly, trusting rhythm to carry authenticity without confusing visitors.

نمایشنامه‌نویس کلمه «لاه» را با احتیاط به کار برده و به ریتم اعتماد کرده تا بدون گیج کردن بازدیدکنندگان، اصالت را به نمایش بگذارد.

💡 The dialect coach explained “gor” to the cast, balancing authenticity with clarity for modern ears.

مربی لهجه، کلمه «گور» را برای بازیگران توضیح داد و تعادلی بین اصالت و وضوح برای گوش‌های امروزی برقرار کرد.

💡 Writers sprinkle “old talk” into dialogue carefully, balancing authenticity and accessibility.

نویسندگان با دقت «حرف‌های قدیمی» را در دیالوگ‌ها می‌ریزند و بین اصالت و قابل فهم بودن تعادل برقرار می‌کنند.

💡 Acting students still debate Strasberg’s methods, balancing authenticity with self-care.

دانشجویان بازیگری هنوز هم در مورد روش‌های استراسبرگ و ایجاد تعادل بین اصالت و مراقبت از خود بحث می‌کنند.