Auld Reekie

💡 “Auld Reekie” still has its reekie bits.

«آلد ریکی» هنوز رگه‌های ریکی خودش را دارد.

💡 EDINBURGH, Scotland — In long-ago days in this venerable town known through the centuries — oddly, affectionately — as “Auld Reekie,” my early-morning walk might have been fraught with peril.

ادینبورگ، اسکاتلند - در روزگاران بسیار دور، در این شهر محترم که در طول قرن‌ها - به طرز عجیبی، با محبت - به عنوان «اولد ریکی» شناخته شده است، پیاده‌روی صبح زود من می‌توانست مملو از خطر باشد.

💡 STATIONMASTER: If you’re waiting oan th’ auld reekie train, you’ll need tae ken it’s running late.

رئیس ایستگاه: اگه منتظر قطارِ خیلی قدیمی هستین، باید بدونین که خیلی دیر شده.

💡 From Calton Hill, Auld Reekie spreads like a storybook, all spires, closes, and complicated weather.

از تپه کالتون، آولد ریکی مثل یک کتاب داستان پخش می‌شود، با تمام مناره‌ها، دهانه‌ها و آب و هوای پیچیده‌اش.

💡 We toasted Auld Reekie with thrift-shop glasses, then chased rainbows between tenements and taverns.

ما با لیوان‌های دست دوم فروشی به سلامتی آولد ریکی نوشیدیم، سپس بین آپارتمان‌ها و میخانه‌ها دنبال رنگین‌کمان گشتیم.

💡 Locals call the city Auld Reekie, a nickname surviving coal smoke and flourishing festival crowds.

مردم محلی این شهر را «آلد ریکی» می‌نامند، لقبی که به خاطر دود زغال سنگ و جمعیت زیاد جشنواره‌ها به آن داده شده است.