armet

💡 It was generally formed of small overlapping rings of plate, and attached either to the body armour or to the armet.

عموماً از حلقه‌های کوچک روی هم افتاده از صفحات فلزی تشکیل می‌شد و یا به زره بدن یا به بازوبند متصل می‌شد.

💡 The armet was a fairly close-fitting rounded shell of iron or steel, with a movable vizor in front and complete plating over chin, ears and neck, the latter replacing the mentonni�re or beaver.

بازوبند، پوسته‌ای گرد و نسبتاً تنگ از آهن یا فولاد بود که در جلو، یک نقاب متحرک داشت و چانه، گوش‌ها و گردن با آبکاری کامل پوشانده شده بودند، که دومی جایگزین منتونیر یا سگ آبی می‌شد.

💡 The armet was connected to the rest of the suit by the gorget, which was usually of thin laminated steel plates.

بازوبند توسط گلوگاه که معمولاً از صفحات فولادی نازک و چندلایه ساخته می‌شد، به بقیه لباس متصل می‌شد.

💡 A reenactor described wearing an armet as surprisingly claustrophobic until training builds confidence and awareness.

یک بازآفرین، پوشیدن بازوبند را تا زمانی که آموزش باعث ایجاد اعتماد به نفس و آگاهی نشود، به طرز شگفت‌آوری کلاستروفوبیک توصیف کرد.

💡 Conservators cleaned the armet carefully, preserving patina while stopping corrosion that threatens iron artifacts.

مرمتگران با دقت آرمِت را تمیز کردند و ضمن جلوگیری از خوردگی که مصنوعات آهنی را تهدید می‌کند، زنگار را حفظ کردند.

💡 The armet on display closed snugly around the jaw, a late-medieval innovation balancing protection with mobility.

بازوبند به نمایش گذاشته شده، محکم دور فک بسته می‌شد، یک نوآوری مربوط به اواخر قرون وسطی که بین محافظت و تحرک تعادل برقرار می‌کرد.