Andromaque

💡 And from 1988 to 1990, he was artistic director of the Old Vic, often reviving lesser-known classic drama and staging Jean Racine’s “Andromaque” and Pierre Corneille’s “Liar.”

و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، او مدیر هنری تئاتر اولد ویک بود و اغلب درام‌های کلاسیک کمتر شناخته‌شده را احیا می‌کرد و «آندروماک» اثر ژان راسین و «دروغگو» اثر پیر کورنی را به روی صحنه می‌برد.

💡 In our literary knowledge of the world, we intuit that even God is not unimpeachable; far less our beloved Andromaque, Parzifal, Alice, Candide, Bartleby, Gregor Samsa, Alonso Quijano.

در شناخت ادبی خود از جهان، به طور شهودی دریافته‌ایم که حتی خدا نیز بی‌عیب و نقص نیست؛ چه رسد به آندروماک، پارزیفال، آلیس، کاندید، بارتلبی، گرگور سامسا، آلونسو کیخانو محبوب ما.

💡 He also produced a version of Racine’s Andromaque, an adaptation from Shakespeare’s Henry VI., and an unsuccessful comedy, Justice Busy.

او همچنین نسخه‌ای از «آندروماک» اثر راسین، اقتباسی از «هنری ششم» شکسپیر، و یک کمدی ناموفق به نام «عدالت مشغول است» را تهیه کرد.

💡 Racine’s Andromaque compresses passion into alexandrines, a pressure cooker where honor and desire negotiate dramatically.

آندروماک راسین، شور و اشتیاق را در قالب الکساندرین‌ها فشرده می‌کند، دیگ زودپزی که در آن شرافت و میل به طرز چشمگیری با هم در تضادند.

💡 The director staged Andromaque with minimal sets, letting language carve the air like delicate steel.

کارگردان، آندروماک را با حداقل دکورها به صحنه برد و اجازه داد زبان مانند فولادی ظریف، فضا را بتراشد.

💡 We read Andromaque aloud, discovering how breath controls meaning more ruthlessly than punctuation.

ما آندروماک را با صدای بلند می‌خوانیم و کشف می‌کنیم که چگونه نفس، معنا را بی‌رحمانه‌تر از علائم نگارشی کنترل می‌کند.