Euripides

💡 Plays by Aeschylus, Sophocles and Euripides illuminated how pride, injustice and failed leadership could threaten a community.

نمایشنامه‌های آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید نشان می‌دادند که چگونه غرور، بی‌عدالتی و رهبری شکست‌خورده می‌تواند یک جامعه را تهدید کند.

💡 Jackson is part of a long tradition of dissenting, critical-minded dramatists, dating back to Euripides and extending through George Bernard Shaw to the present.

جکسون بخشی از یک سنت طولانی از نمایشنامه‌نویسان منتقد و مخالف است که قدمت آن به اوریپید برمی‌گردد و از طریق جورج برنارد شاو تا به امروز امتداد یافته است.

💡 Euripides gave tragic women fierce intelligence, unsettling audiences who preferred heroes uncomplicated by empathy.

اوریپید به زنان تراژیک هوش و ذکاوت زیادی بخشید و مخاطبانی را که قهرمانان ساده و بی‌پیرایه را ترجیح می‌دادند، آشفته کرد.

💡 Students discover Euripides reads like today: messy families, contested gods, and judgments delivered by exhausted choruses.

دانش‌آموزان متوجه می‌شوند که اوریپید آثارش را مانند آثار امروزی می‌خواند: خانواده‌های آشفته، خدایان مورد مناقشه، و قضاوت‌هایی که توسط همخوانان خسته ارائه می‌شود.

💡 Even Aristotle, who could be said to have launched literary criticism, set forth the precepts of tragedy by empirically studying the indelible examples of Aeschylus, Sophocles and Euripides.

حتی ارسطو، که می‌توان گفت نقد ادبی را آغاز کرده است، با مطالعه تجربی نمونه‌های ماندگار آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید، اصول تراژدی را تدوین کرد.

💡 Modern productions of Euripides highlight war’s civilian costs, a theme sadly evergreen.

اجراهای مدرن اوریپید، هزینه‌های غیرنظامی جنگ را برجسته می‌کنند، موضوعی که متأسفانه همیشه مطرح بوده است.