Adlai

💡 It was the eve of the 1956 presidential election fought between Dwight Eisenhower and Adlai Stevenson.

این شب، شب انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۵۶ بود که بین دوایت آیزنهاور و آدلای استیونسون رقابت می‌کرد.

💡 Her influence was not his choice of films or his career, but personally — his change from Republican to Democrat, and his support of Adlai Stevenson.

تأثیر او نه انتخاب فیلم‌ها یا حرفه‌اش، بلکه شخصاً بود - تغییر او از جمهوری‌خواه به دموکرات و حمایتش از آدلای استیونسون.

💡 “We like Ike” was turned into Roy O. Disney’s hugely successful animated TV campaign commercial, “I Like Ike,” helping the guy good at the mike win in a landslide over Adlai Stevenson.

جمله‌ی «ما آیک را دوست داریم» به تبلیغ تلویزیونی انیمیشنی بسیار موفق روی او. دیزنی با عنوان «من آیک را دوست دارم» تبدیل شد و به این مرد که در میکروفون خوب بود، کمک کرد تا با اختلاف زیادی بر آدلای استیونسون پیروز شود.

💡 Teachers used Adlai quotes to illustrate rhetoric that invites thought rather than applause lines engineered purely for evening broadcasts.

معلمان از نقل قول‌های آدلای برای نشان دادن لفاظی‌هایی استفاده می‌کردند که به جای تشویق‌های ساختگی که صرفاً برای پخش برنامه‌های عصرگاهی طراحی شده‌اند، مخاطب را به تفکر دعوت می‌کنند.

💡 The debate club analyzed a speech by Adlai, admiring cadence, humor, and the gentle insistence that intelligence belongs in public life.

باشگاه مناظره، سخنرانی آدلای را تحلیل کرد و آهنگ کلام، شوخ‌طبعی و اصرار ملایم او بر اینکه هوش و ذکاوت در زندگی عمومی جایگاهی دارد را تحسین نمود.

💡 A biography of Adlai traced campaigns, losses, and the stubborn belief that civility and wit can coexist with firm convictions.

زندگینامه آدلای، مبارزات انتخاباتی، شکست‌ها و اعتقاد سرسختانه او به اینکه ادب و شوخ‌طبعی می‌توانند با اعتقادات راسخ همزیستی داشته باشند را دنبال می‌کرد.