قناعت ورزیدن یعنی داشتن رضایت و خوشنودی از داشتهها و کمخواستگی در زندگی. شخصی که قناعت میورزد، به داشتههایش بسنده میکند و دنبال تجملات و بیشخواهی نیست. این صفت معمولا به عنوان نعمتی اخلاقی و رفتاری در فرهنگ ایرانی شناخته میشود که سبب آرامش و دوری از حرص و طمع میگردد.