«آسمان بلاغی» اگر نوشته شود، «آسمان» به معنای فضای وسیع بالای زمین است و «بلاغی» از ریشه «بلاغت» به معنی فصاحت، شیوایی و رسایی است. «آسمان بلاغی» ممکن است به توصیف یک فضای بیکران و یا استعارهای برای گستردگی بیان و سخن گفتن اشاره کند، اما به عنوان یک نام یا عبارت مستقل در فارسی کاربرد مشخصی ندارد.