لغت نامه دهخدا
ادوس. [ اَ ] ( از ع، ص ) کسی را گویند که بسبب علتی چشم او تاریکی کند و شبکور را نیز گفته اند. ( برهان قاطع ). کسی را گویند که چشم او تاریکی کند بواسطه ٔعلتی. ( جهانگیری ). کسی را گویند که چشم او آب سیاه آورده باشد. ( شعوری ). تباه چشم از علتی که دارد. آنکه چشمش تاریک شود بسبب علتی. و گمان میرود این صورت تصحیف کلمه ادوش عربی باشد. و رجوع به اَدوَش شود.
