پائین پرست

لغت نامه دهخدا

پائین پرست. [ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) مطیع. بنده. خدمتکار:
نداری شرم ازین خورشید نوشاد
کنی پائین پرستی چند را یاد.امیرخسرو دهلوی.