لغت نامه دهخدا
( علاقیة ) علاقیة. [ ع َ ی َ ] ( ع اِ ) پاژنامه و لقب. ج، عَلاقی ̍. ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ). || کسی که وقتی به چیزی چنگ زند، دست از آن نکشد. ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ). || آنچه از شکار که ریسمان به پای او بندند. ما علّق الحبل برجل الصید. ( از اقرب الموارد ).