ابن حنبلی ابوعبدالله رضی الدین محمد بن ابراهیم حلبی

[ویکی فقه] اِبْن ِحَنْبَلی، ابوعبدالله رضی الدین محمد بن ابراهیم بن یوسف ابن عبدالرحمان حلبی (۹۰۸-۹۷۱ق /۱۵۰۲-۱۵۶۳م )، مورخ، لغت شناس، شاعر و فقیه حنفی مذهب بود.
اشتهار او به ابن حنبلی از باب انتساب به نیای بزرگش عبدالرحمان است که قاضی حنابله در حلب بود.
فاخوری، محمود احمد، مقدمه بر درالحبب، ج۱، ص۷.
او قرآن را نزد احمد باکزی، شرح شافیه جاربردی و شرح کافیه احمد هندی را نزد عبدالرحمان بن فخرالنساء، بخشی از صدرالشریعه در فقه حنفی را نزد ابن طاس بَصْتی، مطوّل و حواشی جرجانی بر آن را نزد احمد هندی، شرج النّخبه ابن حجر در مصطلحات حدیث را نزد محمد بن شعبان دیروطی، کتاب النّزهه در علم حساب را نزد خناجری، بلاغت را نزد موسی سرسولی (رسولی )، متن چَغْمینی در علم هیأت را نزد ولی الدین شروانی،
محمد راغب، محمود هاشم، اعلام النبلاء، ج۶، ص۶۰_۶۱، حلب، ۱۳۴۴ق / ۱۹۲۶م.
از این روایت درمی یابیم که ابن حنبلی، فارسی نیز می دانسته و حتی با ادب و شعر فارسی آشنا بوده و از آن تأثیر پذیرفته بوده است. البته هیچ اثری به زبان فارسی از او در دست نیست و خفاجی
خفاجی، احمد، ریحانة الالباء، ج۱، ص۱۷۲، به کوشش عبدالفتاح محمد الحلو، قاهره، ۱۳۸۶ق / ۱۹۶۷م.
...