لغت نامه دهخدا
واایستادن. [ دَ ] ( مص مرکب ) بازایستادن. واایستدن. واایستیدن. واستادن ( در تداول عامه ). امتناع. توقف. وقوف. اقلاع. احجام: اقصام؛ واایستادن باران و تب. ارقاء؛ واایستادن خون و اشک. ( تاج المصادر بیهقی ). || واایستادن از چیزی؛ نکردن آن.
