لغت نامه دهخدا
طهمان. [ طَ ] ( اِخ ) نام یکی از موالی حضرت پیغمبرصلی اﷲ علیه و آله و سلم است که وی را بنامهای متعدد نام برده اند، از آن جمله: ذکوان، کیسان، مهران، هرمز. در کتاب الاصابه در ضمن ترجمه طهمان شرح احوال او را به ترجمه ذکوان ارجاع می دهد و در ترجمه ذکوان میگوید: «موالی رسول اﷲ صلی اﷲ علیه و آله و سلم ». ابن حیان وی را در زمره صحابه یاد کرده است. رجوع به الاصابة ج 2 ص 173 و حبیب السیر چ خیام ج 1 ص 439 شود.
طهمان. [ طَ ] ( اِخ ) رجوع به ابوالمنبه طهمان شود.
طهمان. [ طَ ] ( اِخ ) مولی سعیدبن العاص. صحابی است، یا طهمان ذکوان و ابراهیم بن طهمان که هر دو از ائمه اسلامند بر اختلاف اقوال. ( منتهی الارب ). در الاصابه ذیل ترجمه طهمان آورده است که: مولی آل سعیدبن العاص. سپس گوید: در ذکر ذکوان گذشت. آنگاه در ترجمه ذکوان گوید: ذکوان، مولی بنی امیة. عبدالرزاق گوید: عمروبن حوشب از اسماعیل بن امیه از پدرش ازجدش بما خبر داد و گفت ما را غلامی است که او را ذکوان یا طهمان گویند. و رجوع به الاصابة ج 2 ص 173 شود.
طهمان. [ طَ ] ( اِخ ) ابن عمرو الکلابی. او راست دیوان شعری که بسال 1859 م. جزو مجموعه ای بنام حرزة الحاطب و تحفة الطالب در شهر لیدن بطبع رسیده است. ( معجم المطبوعات ج 2 ستون 1247 ).
