لغت نامه دهخدا
گره فکندن. [ گ ِ رِه ْ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) ایجاد گره. تولید عقده. || گره فکندن بر دل، غمگین ساختن. اندوهگین کردن دل:
چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره گشای تو بست.حافظ.
گره فکندن
فرهنگ فارسی
( مصدر ) ۱ - ایجاد گره کردن. ۲ - مشکل کردن امری را سخت کردن کاری را یا گره افکندن بر دل. غمگین ساختن.
