لغت نامه دهخدا
وسمی. [ وَ می ی ] ( ع ص، اِ ) نخست باران. ( مهذب الاسماء ). باران نخستین ِ بهار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). سمی به لأنه یسم الارض بالنبات. ( منتهی الارب ). باران اولین ِ بهار. ( غیاث اللغات ). || باران بزرگ قطره. ( غیاث اللغات ازشرح نصاب ): و هو [ ای شنبلید ] اول زهرة تطلع من الارض اذا وقع المطر الوسمی... ( ابن بیطار ).
