مغ کب

واژه «مغ‌کب» یا «مغکب» اصطلاحی در علم منطق است که به‌صورت رمز و کوته‌نوشت برای بیان ویژگی‌های یک قضیه یا استدلال به کار می‌رود. منطق‌دانان برای آسان‌تر کردن بیان انواع قضایا و شکل‌های مختلف قیاس، گاهی از نشانه‌ها و اختصارهایی استفاده می‌کنند که «مغ‌کب» یکی از آن‌ها است. این اصطلاح از دو بخش تشکیل شده است: «مغ» که مخفف «موجبه صغری» است و به این معنا اشاره دارد که قضیه صغری یا مقدمه نخست، مثبت و اثباتی است؛ و «کب» که مخفف «کلیه کبری» است و نشان می‌دهد قضیه کبری یا مقدمه دوم، کلی و فراگیر است. بنابراین، هنگامی که از «مغ‌کب» سخن گفته می‌شود، منظور وضعیتی است که در آن مقدمه صغری دارای حکم مثبت و مقدمه کبری دارای حکم کلی باشد. این اصطلاح بیشتر در بررسی ساختار قیاس‌ها و ارزیابی درستی استدلال‌های منطقی کاربرد دارد. استفاده از چنین رمزهایی باعث می‌شود ویژگی‌های قضایا به شکلی کوتاه و دقیق بیان شوند. ازاین‌رو، «مغ‌کب» را می‌توان نشانه‌ای منطقی برای توصیف نوع خاصی از ترکیب مقدمات در یک قیاس دانست که در آن صغرای قیاس موجبه و کبرای آن کلی است.