لغت نامه دهخدا
( مسکعة ) مسکعة. [ م َ ک َ ع َ / م ُ س َک ْ ک ِ ع َ ] ( ع اِ ) زمین بی علامت و نشان. ( منتهی الارب ). زمین مضلل و گمراه کننده: فلان فی مسکعة من أمره؛ در زمین گمراه کننده دشوار افتاده است که در آن راهی به روی کار نمی برد. ( از اقرب الموارد ).