لغت نامه دهخدا
مستوعل. [ م ُ ت َ ع ِ ] ( ع ص ) پناه گیرنده و لاجی ٔ. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیعال شود. || بز کوهی بر کوه رونده. ( از منتهی الارب ).
مستوعل. [ م ُ ت َ ع َ ] ( ع اِ ) پناه جای بز کوهی در سر کوه. ج، مستوعلات. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیعال شود.
