لغت نامه دهخدا
مستوطی ٔ. [ م ُ ت َ طِءْ ] ( ع ص ) سپرده و کوفته یابنده چیزی را. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیطاء شود.
مستوطی ٔ. [ م ُ ت َ طِءْ ] ( ع ص ) سپرده و کوفته یابنده چیزی را. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیطاء شود.